Część druga - rozdział 6

- Mamoo! - zawołała zza ściany Aiko.
- Tak kochanie? - odpowiedziała jej wchodząc do pokoju.
- Wyszło na to, że dziś mam z nim to decydujące spotkanie. - zaczęła rozpaczać i myśleć czy da radę mu wszystko wyjaśnić. - Tak w ogóle to która godzina? No bo spotkanie mam o 15:00.
- No to powinnaś się pośpieszyć, bo jest 14:17, a ty dalej leżysz w łóżku..
- O kurde! - zerwała się wystraszona i podbiegła do szafki, wybrała jakieś ubrania i udała się do łazienki.
Zrobiła ładny makijaż i uczesała się. Wyszła z domu i ruszyła w kierunku przystanku autobusowego.

- Przepraszam za spóźnienie.. - dodała zmęczona.
- Nie szkodzi. - uśmiechnął się ciepło.
Z początku ich rozmowa była bez żadnych uczuć, bardzo sztucznie wyglądała. Po kilku minutach rozmowy Aiko postanowiła mu o wszystkim powiedzieć.
- Chciałabym ci o czymś powiedzieć. - zaczęła zatrzymując się przy ławeczce w parku.
- Tak? Bo ja również. - zatrzymał się na przeciwko niej.
- No więc. Trochę cię lubię.. Tak już kilka miesięcy. - zaczęła niepewnie.
- Jak lubisz?
- Bardzo bardzo mocno. Szczerze to mam ochotę cię przytulać całymi dniami i nocami. Gdy cię nie widzę, to mocno tęsknie, tak bardzo bardzo. No i jeszcze..
- Dobrze, dobrze. Już rozumiem. - zaśmiał się.
Kilka minut stali w kompletnej ciszy, patrząc na siebie z uśmiechem. W końcu Akari postanowił coś powiedzieć.
- Aiko, bo wyszło tak, że ja również cię bardzo mocno lubię. Zostaniesz moim pokemonkiem? - objął ją w pasie.
Pomyślała chwilę o znaczeniu tych słów po czym bez żadnych wątpliwości odparła:
-Oczywiście, a czemu miałoby być inaczej skoro cię kocham?
- A czy to nie jest szczeniacka miłość?
- Zapewniam cię, że nie.
Po długim czasie rozmowy, Akari chciał ją pocałować, ale ona uznała, że nie jest jeszcze gotowa, więc dostał buziaka jedynie w policzek. Odprowadził dziewczynę do domu i wracał z miłym uśmiechem na twarzy.